Aankomende dagen, weken, maanden en jaren zal ik hier weer berichten plaatsen die ik vind opvallen of die ik gewoon heel graag met jullie wil delen. Hopelijk bevalt het.

Omdat bovenstaande voor mij een goede inspiratie was, ben ik me tijdens de stage gaan oriënteren in deze wereld. De wereld van de trendwatcher, namelijk bij Hilde Roothart. Zij noemt zich een trendwatcher en dat is ze ook, maar veel mensen noemen zich trendwatcher. Kijk eens op social media sites Twitter en Facebook, je kunt het zo gek niet bedenken, maar voor elke categorie is een trendwatcher te vinden. Noem ik me dan een trendwatcher. Nee, dat ben ik nog niet. Ik ben een volger van bijzondere, nieuwe en inspirerende dingen die ik blog op mijn eigen site daniquebillekens.wordpress.com. Ik loop niet achter de trends aan, maar wil ze meedelen. Mensen inspireren hoe je het ook kunt doen. Voor mij is het belangrijk om internet te gebruiken, maar ook kranten en een aantal boeken helpen hier ook bij.
Maar naar trends kijk ik niet alleen van papier af, maar streethunten en congressen zijn daarbij ook belangrijk. Je ogen moet je altijd openhouden als trendwatcher. Dit heeft zo zijn voordelen, maar ook zijn nadelen. Nadeel: je bent altijd en overal bereikbaar. Dat hoort bij deze levensstijl die wij nou hanteren, maar tof is dat niet. Waarom zou ik dag en nacht bereikbaar willen zijn? Hierover heb ik nog geen goed antwoord gehad. Wie weet, tijdens de module van into the market, krijg ik daar mee over te weten.

Ik noem mezelf dus een trendvolger, maar is dat wel waar. Voor mij wel, maar veel mensen zien mij als een trendwatcher. Iemand die nationaal opereert, maar internationaal kijkt. Je kijkt naar verschillende dingen, dat doe ik ook, maar het liefst houd ik me toch bezig met eten. Wat verandert er in de levensstijl van de mens en vooral van de restaurants. Dit doe ik samen met restaurant de Lindehof in Nuenen. Ik begeleid hen door het meedenken naar trends en gerechten. Een gebied (eten) waar ik liever niet aan eet. Eten is een interesse die mij niet ligt, maar het watchen naar nieuwe gerechten en interessante ideeën vind ik wel weer geweldig. Vandaar dat dit gebied mij toch wel trekt. Aankomend jaar zal ik hier iets meer mijn best voor moeten doen, zodat ik samen met de Lindehof een boekje over foodtrends kan uitgeven.

Nou we het toch over food hebben. Je ziet het opeens veel opkomen “trend woorden”, vrijwel allemaal in het Engels, want dat staat interessant, maar is het nou echt nodig? Al die onzin. Ik zie liever goede zinnen op tafel. Niet een bon van de Albert Heijn waar u heeft betaalt met een D wordt geschreven. Nee, hou het liever bij goed Nederlands, want daar zijn we toch al niet zo goed in. Ik eveneens niet. De woorden in de nrc next vind ik dan wel weer tof. Zoals “dieftig”, chique, maar dan in een Hollands jasje gestoken. Hier heb ik geen probleem mee.

Mijn verstand heb ik eigenlijk voor een groot deel laten liggen in Boxtel, op het Sintlucas. Maar als ik echt zou moeten zeggen waarvoor je mijn hulp kunt gebruiken, dan is het wel het kijken naar trends. Ik kan artikelen snel onderscheiden wanneer die interessant zijn en van toepassing zijn in de wereld van de trends. Deze gaan vaak over de samenleving, maar soms ook berichten over communicatie die mij opvallen. Zoals nu, het stukje op mijn blog over media context. Het zijn vaak allemaal berichten die ergens van toepassingen kunnen zijn. Eigenlijk een soort handout. Als je iets niet weet of inspiratie zoekt, kijkt dan even op mijn blog. Dat is mijn idee hierachter.

Volgens sommige mensen ben ik een postmoderne hedonist. Iemand die graag alles wil beleven, waarbij morele en sociale conventies niet in de weg mogen staan. Ik ben vooral individualistisch en laat me moeilijk regels opleggen. Zelfontplooiing en persoonlijke groei zijn voor mij van groot belang. Zoek mijn blog maar af en je kunt het zeker terug zien. Ik kan genieten van kunst en cultuur en doe veel aan sport. Leven volgens het traditionele gezinspatroon is niets voor mij.

Vond je dit interessant en heb ik je interesse gepikt, bezoek dan vaker mijn blog. Daar staan berichten over boeken die ik lees, nieuwe artiesten die ik spot of gewoon berichten die interessant voor mij zijn, maar waarschijnlijk ook voor jou.

Dit bericht is gemaakt voor een schoolopdracht: Into the market.  

Door middel van software voor gezichtsherkenning zijn de lachende gezichten ingedeeld en gecategoriseerd. Je hebt ‘easy going women’, ‘funny men’, ‘mild woman’ en ‘sly men’. Op het Berlijnse kunst- en technologiefestival Transmediale waren vorige week al deze lachebekjes te zien in een grote collage, samen met een video hoe de software voor gezichtsherkenning werkt.

Achter dat gevoel schuilt ook een economisch mechanisme. Door het groeiende aantal concurrerende mediakanalen wordt de strijd om aandacht steeds heviger. Dat heeft twee effecten op de media zelf. Het eerste effect is kopieergedrag. Media neemt voortdurend berichtgeving van elkaar over, uit angst te missen wat de concurrent meldt. Aandacht is immers schaars, dus als de aandacht eenmaal ergens op gevestigd is, moet je wel als medium meedoen. Een medium begint, alle andere volgen en na een week is het weer vergeten. Dit kopieergedrag is de drijvende kracht achter de eenvormigheid van nieuws. Het tweede effect, bekend als sensationalisme, ligt in het verlengde hiervan. Om boven het maaiveld uit te steken, moet media manieren verzinnen om toch de aandacht te trekken. Bijvoorbeeld door het grote nieuws uit te vergroten. Arabische revolte, Kluun vs. Koch of morgen D-day in Egypte. Het is een optelsom die telt. Mensen leven immers niet maar een krant of een weblog.
Tel deze twee effecten bij elkaar op en je krijgt een nieuwsvoorziening die een aspect structureel verwaarloost: context.Context is waar je nieuws aan moet relateren om het op waarde te schatten.